دورویی

دورویی . [ دُ ] (حامص مرکب ) دورو بودن . دورو داشتن : مجنون که در آن دروغگویی دید آینه ای بدان دورویی . نظامی . ◄ دورنگی . دورنگ داشتن : چون گل بگذر ز نرم خویی بگذر چو بنفشه از دورویی . نظامی . ◄ نفاق و دورنگی . (ناظم الاطباء). نفاق . (غیاث ) (از آنندراج ) (المصادر زوزنی ) (منتهی الارب ) (شرفنامه ٔ منیری ). منافقت . (المصادر زوزنی ) (منتهی الارب ). رماق . رفاق . (منتهی الارب ) : به یتیمی و دوروییت همی طعنه زنند نه گل است آنکه دوروی و نه در است آنکه یتیم . بوحنیفه ٔ اسکافی . ♦ دورویی کردن ؛ نفاق ورزیدن . منافق شدن . تزویر و ریا و دورنگی نمودن . (یادداشت مؤلف ). منافقة. (دهار) (ترجمان القرآن ). ◄ بی ثباتی . (ناظم الاطباء). ◄ (اصطلاح بدیعی ) صنعتی است و آن عبارت است از کلامی که او را نظر برحرف ملفوظ بی تغییر نقاط به دوزبان توان خواند چنانچه : بهائی خان داری یا خریده دموری اب داری ان تریدی . که آن را به فارسی هم توان خواند: بهائی خانه داری یاخریده دوموری آب داری آن توریدی . ؟ (از آنندراج ).