دَسّاها

وَقَدْ خابَ مَنْ دَسّاهَا «دَسّاها» از مادّه «دَسّ» در اصل به معناى داخل کردن چیزى توأم با کراهت است، چنان که قرآن مجید درباره عرب جاهلى و زنده به گور کردن دختران مى فرماید: أَمْ یَدُسُّهُ فِی التُّرابِ «آن را با کراهت و نفرت در خاک پنهان کند» و «دسیسه» به کارهاى مخفیانه زیانبار گفته مى شود.(1)