دَعاکُم

ثُمَّ إِذا دَعاکُمْ دَعْوَةً تعبیر به «دَعاکُم» (شما را فرا مى خواند) اشاره به این است که همان طور که براى تدبیر و نظم جهان یک فرمان او کافى است، براى بعث و نشور و رستاخیز نیز یک دعوت او کفایت مى کند، مخصوصاً با توجّه به جمله «إِذا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ» ـ که «اذا» در آن به اصطلاح براى «مفاجاة» است ـ روشن مى سازد که با یک دعوت او همه ناگهان بیرون مى ریزند.(5)