دژم گردیدن

دژم گردیدن . [ دُ ژَ / دِ ژَ گ َ دی دَ ] (مص مرکب ) دژم گشتن . اندوهناک شدن . اندوهگین گشتن : من دژم گردم که با من دل دوتا کرده ست دوست خرم آن باشد که با او دوست دل یکتا کند. منوچهری . چرا نه مردم عاقل چنان زید که به عمر چو درد سر کندش مردمان دژم گردند. عسجدی . ◄ تیره گشتن . زنگ زده شدن : زدودش [ آئینه را ] بدارو کزآن پس ز نم نگردد بزودی سیاه و دژم . فردوسی . ◄ خشمناک شدن : وگر با تو گردد به چیزی دژم به پوزش گرای و مزن هیچ دم . فردوسی . و رجوع به دژم گشتن شود.