دک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دک . [ دُ ] (فرانسوی، اِ) نوعی سگ با پوزه ٔ پهن . (یادداشت مرحوم دهخدا). دگ . و رجوع به دگ شود.
دک . [ دُک ک ] (ع ص ) درشت و سطبر. (منتهی الارب ). شدید و ضخیم . (اقرب الموارد). ◄ (اِ) کوه نرم . (منتهی الارب ). کوه پهن . (دهار). کوه ذلیل و کوتاه . (از اقرب الموارد). ج، دِکَکة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
دک . [ دُ ] (اِ) مخفف دوک، و آن آلتی است که نخ را بر آن تاب دهند. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ) و رجوع به دوک شود.