دیامیس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیامیس . [ دَ ] (اِخ ) نقبهایی در زیر زمین بوده است که مسیحیان برای نجات ازظلم و ستم و برای عبادت بدانجا پناه می بردند. و معروف ترین آن دیامیس رم است که در خارج از شهر و در عمق ٧ تا ٢٠ متری بود. (از الموسوعة العربیةالمیسرة).
دیامیس . [ دَ ] (ع اِ) ج ِ دیماس . (اقرب الموارد). رجوع به دیماس شود.