دیباگری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیبا گری . [ گ َ ] (حامص مرکب ) عمل دیباگر. شغل دیباگر. (ناظم الاطباء) : صبا چون درآیدبه دیباگری زمین رومی آرد هوا ششتری . نظامی . ◄ (اِ مرکب ) کارخانه ٔ دیبابافی . (ناظم الاطباء).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی