دیبون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیبون . [ ب ُ ] (اِخ ) یکی از شهرهای موآب در چند میلی شمال ارنون که اکنون آن را دیبان گویند. بانی این شهر بنی جاد بودند بدان جهت در سفر اعداد (٣٣:٤٥) دیبون جاد و دراشعیا (١٥:٩) دیمون خوانده شده است در آن وقت جزء مملکت موآب بود. اما دیبان بمسافت سه میل در شمال ارنون یا وادی الموجب واقع است و در ١٨٦٨ م . سنگ نبشته ای ٢٤ سطری بخط عبرانی فنیقیه کشف گردید که در آن تاریخ دوم پادشاهان فصل ٣ را بیان می نماید. (از قاموس کتاب مقدس ). و نیز رجوع به دائرة المعارف فارسی شود.