دیریاب

دیریاب . [ رْ ] (نف مرکب ) کندذهن . کودن . کورذهن . بلید. کندفهم . بطی ٔ الادراک . کند. مشکل فهم . دیرفهم . دیر دریابنده : کسی را که مغزش بود با شتاب فراوان سخن باشد و دیریاب . فردوسی . دل تیره ز اندیشه ٔ دیریاب همی تخت شاهی نمودش بخواب . فردوسی . دیریاب است تا کی این گله دزد بجهان دم مزن ز لی و ز لک . ابو لیث طبری (از یادداشت دهخدا). ◄ (ن مف مرکب ) کم یاب . تنگ یاب . نادر. دشواریاب . عزیز. شاذ. که دیر بدست افتد. که دیر توان یافتن . صعب الحصول . که کم پیدا شود.مقابل زودیاب : به لسانش نگر که چون بلسان روغن دیریاب میچکدش . خاقانی . ◄ (نف مرکب ) بسیار دوام کننده . طولانی : همی گشت گردون شتاب آمدش شب تیره را دیریاب آمدش . فردوسی .