دیوزای

دیوزای . [ وْ ] (نف مرکب ) (از: دیو + زای، زاینده ) دیوزاینده . زنی که بچه های شیطان صفت زاید. ◄ کنایه از مردم غصه ناک . (برهان ). مغموم . (ناظم الاطباء). ◄ کنایه از مردم غضب آلود باشد. (از برهان ). تندخوی . (ناظم الاطباء). خشم آلود : دیوزائیست کو بدست بشر هیچ حرز امان نخواهد داد. خاقانی .