ذبب

ذبب . [ ذَ ب َ ] (ع مص ) ذَب ّ. ذبوب . ذَبب ِ شفه ؛ هواسیدن و خوشیدن و پژمریدن لب از تشنگی و جز آن . ◄ ذبب جسم ؛ لاغر شدن تن . ◄ ذبب نبت ؛ پژمریدن گیاه . پلاسیدن سبزه . ◄ ذبب نهار؛ اندک باقی ماندن از روز. ◄ ذبب لون ؛ بگردیدن گونه . متغیر شدن رنگ .