رازدارنده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رازدارنده . [ رَ دَ / دِ ] (نف مرکب ) سرنگاهدارنده . محرم اسرار. رازدار : مرا نیک دل مهربان بنده دان شکیبادل و رازدارنده دان . فردوسی . منم بنده این مهربان بنده را گشاده دل و رازدارنده را. فردوسی . ◄ امین . ◄ که سرّی دارد، که رازی دارد. رازدار. و رجوع به راز و رازدار شود.