راستی جستن

راستی جستن . [ ج ُ ت َ ] (مص مرکب ) کمال و درستی جستن . درستکاری طلبیدن : نبد در دلش کژی و کاستی نجستی بجز خوبی و راستی . فردوسی . و گر آشتی جوید و راستی نبینی بدلش اندرون کاستی . فردوسی . ◄ صداقت طلبیدن : زنهار آذری ز کسان راستی مجوی نتوان نمود راست درخت خمیده را. آذر اسفراینی (از ارمغان آصفی ). ◄ جستجوی حقیقت و راستی و عدالت و حق : همه راستی جوی و فرزانگی ز تو دور باد آز و دیوانگی . فردوسی . که من با تو هرگز نکردم بدی همی راستی جستم و بخردی . فردوسی . جز از راستی هر که جوید زدین بر او باد نفرین بی آفرین . فردوسی .