راه توشه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راه توشه . [ ش َ / ش ِ ] (اِ مرکب ) آنچه از خوردنی که مسافر همراه خویش برگیرد. توشه ٔ راه . زاد راه : هریکی در جوال گوشه ٔ خویش کرده ترتیب راه توشه ٔ خویش . نظامی . وآن لحظه که در غم تو می مرد غمهای تو راه توشه می برد. نظامی . چون شدم سربزرگ درگاهش یافتم راه توشه از راهش . نظامی .