راهت

راهت . [ ] (اِخ ) نام رودی به هندوستان و ظاهراً از شعبه های رود گنگ . فرخی در یکی از قصاید خود که در ذکر غزوات و فتوحات سلطان محمود غزنوی در هند است بدین رود اشاره کند و گوید : بیک شبانروز از پای قلعه ٔ سربل برودراهت شد تازیان بیک هنجار به پیش راه وی اندر پدید شد رودی هلال زورق و خور لنگر وستاره سنار چه صعب رودی دریانهاد و طوفان سیل چه منکر آبی، پیل افکن و سواراوبار چو کوه کوه درو موجهای تندروش چو پیل پیل نهنگان هول مردم خوار. فرخی (دیوان چ دبیرسیاقی ص ٦٣).