رباط
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(رِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- رشته، پیوند. ۲- نسج غضروفی و لیفی شکل که سبب ارتباط انساج مختلف و استحکام آنها در جای خود میشوند. ۳- گروه اسبان. ۴- گروه سواران. ۵- جایی که در کنار جاده جهت استفاده کاروانیان سازند، کاروان سرا. ج. رباطات.
(رِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- رشته، بند. ۲- زردپی. ۳- کاروانسرا. ۴- جایی که برای فقرا یا صوفیان ساخته شود.