رجبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رجبة. [ رُ ب َ ] (ع اِ) دام گرگ . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (منتهی الارب ). دام برای گرفتن شکار. (از اقرب الموارد). ◄ ستون یا دیواری که زیر درخت پربار بنا کنند تا بر آن اعتماد کند. ج، رُجُب . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (منتهی الارب ). بنایی که برای تکیه دادن درخت در زیر آن سازند. (از اقرب الموارد). ◄ پیوند نخستین انگشت . (ناظم الاطباء). ◄ حلقوم خر. ج، رَواجِب . (ناظم الاطباء).
رجبه . [ ] (اِ) گیاهی است که ساقه های نبات آن به لیف مشابه و از آن ستبرتر بود و چون خشک شود به خوشه ٔ انگور خشک شده ماند و او را طعم و بوی نباشد. (از تذکره ٔ صیدنه ٔ ابوریحان بیرونی ).