ردا

ردا. [رِ ] (از ع، اِ) مخفف رداء. بالاپوش و عبا و خرقه . (ناظم الاطباء). آنچه روی لباس ها پوشند همچون جبه و عباءة (عباء). (از اقرب الموارد). چادر و هر لباسی که همه ٔ بدن را بپوشاند. (ناظم الاطباء). چادر که بر دوش گیرند. (غیاث اللغات از منتخب اللغات ) : بشک آمد بر شاخ درختان گسترد رداهای طیلسان . ابوالعباس . و ایشان همه ازار و ردا پوشند. (حدود العالم ). چو ما صد هزاران فدای تو باد خرد ز آفرینش ردای تو باد. فردوسی . ردازیر پیروز افکند و گفت که ما نیزه و تیغ داریم جفت . فردوسی . که حال بزرگان فدای تو باد جوانی و شاهی ردای تو باد. فردوسی . مبارزی است ردا کرده سیمگون زرهی مبارزی که سلاحش مخالب و چنگال . فرخی . از دانه ٔ انگور بسازید حنوطم وز برگ رز سبز ردا و کفن من . منوچهری . جبه ای داشت [ حسنک ] حبری رنگ ... و دراعه ای و ردایی سخت پاکیزه . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٨). بر پشت فکنده چون عروسان زربفت ردای پرنیانی . ناصرخسرو. به محشر ببوسند هارون و موسی ردای علی و آستین محمد. ناصرخسرو. در ره دین جامه ٔ طاعت بپوش طاعت خوش نعمت نیکو رداست . ناصرخسرو. وز مال شاه و میر چو نومید شد دلم زی اهل طیلسان و عمامه و ردا شدم . ناصرخسرو. بر این بلند منبر با بانگ قال و قیل از بهر طیلسان و عمامه و ردا شده ست . ناصرخسرو. طیلسان و ردا کمال بود کیسه و صره اصل مال بود. سنایی . طیلسان موسی و نعلین هارونت چه سود چون بزیر یک ردا فرعون داری صد هزار. سنایی . در گوش زمانه حلقه ٔ حکم بر دوش جهان ردای فرمان . خاقانی . دهر از سر محمد یحیی ردا فکند گردون ز فرق دولت سنجر کلاه برد. خاقانی . ردای زهد در صحرا بینداخت لباس کفر پوشیده درآمد. عطار. اینجای مقام کم زنان است تو مرد ردا و طیلسانی . عطار. اندیست که اسباب وی آسان ندهد دست سرمایه ٔ تزویر عصایی و ردایی . صائب . که ردای دعای استسقاست می کنندش به طیلسان احبار. نظام قاری . طیلسان صوفی ارمک بود از بندقیش وزگلیم عسلی نیز ردایی دارد. نظام قاری . ارتداء؛ ردا برافکندن خویشتن را. (تاج المصادر بیهقی ) (مصادر اللغه ٔ زوزنی ). اضطباع ؛ ردا بر دوش چپ افکندن چنانکه دوش راست برهنه بود و چپ پوشیده . ردا بر دوش چپ افکندن . تردیة؛ ردا برافکندن کسی را. (تاج المصادر بیهقی ). تعطف ؛ ردا برافکندن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ شال و پارچه ای که علما و مشایخ بر گردن خود بندند. (از شعوری ج ٢ ص ١٧).