رستخیز فکندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رستخیز فکندن . [ رَ ت َ / رَ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) مخفف رستخیز افکندن . رستاخیز افکندن . هنگامه برپا کردن . غوغا افکندن . محشر بپا کردن : گو پیلتن دید با تیغ تیز فکنده بدان رزمگه رستخیز. اسدی . و رجوع به رستخیز افکندن و رستخیز برآوردن و رستخیز شود.