رقاشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رقاشی . [ رَ شی ی / رَ ] (اِخ ) یزیدبن ابان بن عبداﷲ رقاشی بصری . از راویان بشمار است واز انس بن مالک روایت کرده واهل بصره از وی روایت دارند. و او یکی از ثقات حدیث است . (از لباب الانساب ).
رقاشی . [ رَ شی ی / رَ ] (اِخ ) ابوعبداﷲ محمدبن عبدالملک بن مسلم رقاشی ... از مالک و حمادبن زید وجز آن دو روایت کرد و بخاری و ابوحاتم رازی و دیگران از او روایت دارند. مرگ رقاشی بسال ٢١٧ هَ . ق .بود. رقاشی از ثقات بشمار است . (از لباب الانساب ).
رقاشی . [ رَ شی ی / رَ ] (ص نسبی ) منسوب است به رقاش که نام زنی است و او اولاد بسیار داشته تا اینکه قبیله ای از قیس غیلان تشکیل داده اند. (از انساب سمعانی ). رجوع به عقدالفرید ج ٣ ص ٣١١ و ج ٤ ص ١٢٠ شود.