رقیات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رقیات . [ رُ ق َی ْ یا ] (اِخ ) لقب عبداﷲبن قیس از آن جهت که او را چند زن یا چند جده یا چند حبیبه بنام رقیةبود. (از منتهی الارب ). رجوع به الموشح ص ١٤٩ شود.
رقیات . [ رُق ْ ] (ع اِ) رُقَیات . ج ِ رُقیَة. (اقرب الموارد). رجوع به رقیة شود.
رقیات . [ رُ ق َ ] (ع اِ) رُقیات . ج ِ رُقیَة. (اقرب الموارد). رجوع به رقیة شود.