رمجاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رمجاری . [ رَ ] (ص نسبی ) منسوب است به رمجار که محله ٔ بزرگی است از نیشابور و آن را به فارسی چهارراهک گویند. (از لباب الانساب ). و نیز رجوع به رمجار در معجم البلدان شود.
رمجاری . [ رَ ] (اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن اسحاق الرمجاری الزاهد الانماطی . از مردم رمجار نیشابور است . وی از ابراهیم بن اسحاق انماطی سماع کرد و به سال ٣٥١ هَ . ق . بسن ٨٣سالگی درگذشت . (از لباب الانساب ).