رنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رنة. [ رَن ْ ن َ ] (ع اِ) آواز. (منتهی الارب ). صوت . (از اقرب الموارد). صوتی که از فرح یا حزن باشد. ج، رَنّات . (از معجم متن اللغة). ◄ آواز گریه در حلق بازگردانیده . (منتهی الارب ). ◄ صدای کمان . (از اقرب الموارد از ثعالبی ).
رنة. [ رَن ْ ن َ ] (ع مص ) فریاد کردن . رنت القوس ؛ یعنی بانگ کرد کمان . (از منتهی الارب ). رَنین . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
رنة. [ رُن ْ ن َ ] (ع اِ) نام جمادی الاَّخرة. (از معجم متن اللغة). رُنّی ̍. (اقرب الموارد) (معجم متن اللغه ) (منتهی الارب ). رجوع به رُنّی ̍ شود.