رنجه داشتن

رنجه داشتن . [ رَ ج َ / ج ِ ت َ ] (مص مرکب ) آزرده ساختن . آزرده خاطر کردن . اذیت کردن . آزار رساندن . معذب ساختن . رنجه کردن . رجوع به رنجه کردن شود : هر آن کس که پیش تو گیرد پناه گرش رنجه داری تو باشد گناه . فردوسی . بدو گفت زرمهر کای شهریار روان را بدین کار رنجه مدار. فردوسی . جنگ یکسو نه و دلشاد بزی خویشتن را ومرا رنجه مدار. فرخی . ور نخواهد ماند باتو باغ و خانه خیرخیر خویشتن رارنجه چون داری و چون شمعون کنی . ناصرخسرو. تا چند رنجه دارم در عشق دوست جان تا چند بسته دارم در بند یار دل . سوزنی . خویشتن رنجه مدار از قبل فقد مراد می خور انگار که آن نیز وفا و کرم است . ظهیر فاریابی (از شعوری ).