روح الدین

روح الدین . [ حُدْ دی ] (اِخ ) محمدبن اسحاق بن علی بن عربشاه . واعظ و عالم و جامع اقاویل مفسران و ناشر احادیث رسول خدا بود، و از زهد و معرفت نصیبی تمام داشت . او راست : کتابی در ترسل، و نیز تعلیقاتی فراوان و مجموعات و امالی داشت . وی در صفر سال ٧٣٤ هَ .ق . درگذشت و نزد پدرش دفن گردید. (از شدالازار ص ٣٢٠). و رجوع به همین کتاب صفحه ٔ مذکور و حاشیه ٔ همان صفحه شود.

روح الدین . [ حُدْ دی ] (اِخ ) (شیخ ) محمدبن شیخ جلال الدین طیار. متوفی در آغاز قرن هشتم . دانشمندی صالح بود. او راست : کتابی در کلام و شرح المصباح تألیف قاضی ناصرالدین . (از شدالازار ص ٢١). و رجوع به همین کتاب صفحه ٔ مذکور و حاشیه ٔ همان صفحه شود.

روح الدین . [ حُدْ دی ] (اِخ ) (سید) مرتضی بن تاج الدین . دانشمندی خداپرست بود و از صاحبان بدعت و گمراهی کناره میگرفت و به فراگرفتن دانش و تلاوت قرآن و پند دادن بندگان میپرداخت تا آنکه به مقام ولایت رسید و از اولیأاﷲ گردید. وی بسال هفتصد و... درگذشت . (از شدالازار).