روح نامیه

روح نامیه . [ ح ِ ی َ / ی ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) روح نباتی . قوت نامیه . (آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد : ز روح نامیه مانا که نسبتی دارد ثنای او که فزاید همی بعمرثناش . سنایی . من میوه دار حکمتم از نفس ناطقه وایشان ز روح نامیه جز نارون نیند. خاقانی . زبس که ریخت ازین پیش خون خفچاقان بهندوی گهری چون پرندچین براق عجب مدار که از روح نامیه زین پس بجای سبزه ز گل بردمد سر خفچاق . خاقانی . و رجوع به روح نامی شود.