روحانی تبریزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روحانی تبریزی . [ ی ِ ت َ ] (اِخ ) از سخنوران عهد سلطان حسین بایقرا (اوایل قرن دهم ) بود. این دو بیت از اوست : گفتم روم ز کویش، بگرفت اجل ره من بنگر چهاست در ره، بیچاره آدمی را. زحمت شانه مده، منت آیینه مبر روی آراسته را باز چه می آرایی ؟ (از تذکره ٔروز روشن، از دانشمندان آذربایجان تألیف تربیت ص ١٦١).