روحانیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روحانیت . [ نی ی َ ] (ع مص جعلی، اِمص ) در تداول فارسی زبانان بمعنی روحانی و معنوی بودن است . تقدس و پاکی و پارسایی .(از ناظم الاطباء). رجوع به روحانی و روحانیة شود. ♦ جامعه ٔ روحانیت ؛ گروه پیشوایان دینی . روحانیان اسلام .