روشن هوا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روشن هوا. [ رَ / رُو ش َ هََ ] (ص مرکب ) که هوای روشن دارد. که دارای هوای صاف و روشن است : که شهری خنک بود و روشن هوا از آنجا گذشتن نبودی روا. فردوسی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
روشن هوا. [ رَ / رُو ش َ هََ ] (ص مرکب ) که هوای روشن دارد. که دارای هوای صاف و روشن است : که شهری خنک بود و روشن هوا از آنجا گذشتن نبودی روا. فردوسی .