زاذویه

زاذویة. [ ی َ ] (اِخ ) ابن شاهویه . رجوع به کتاب ایران در زمان ساسانیان و زادویه در لغت نامه شود.

زاذویه . [ ی َ ] (اِخ ) مرزبان سرخس بود و با عبداﷲبن خازم که بدستور عبداﷲبن عامر بعزم فتح سرخس آمده بود پیمان صلح بست . بلاذری آرد: زاذویه مرزبان سرخس به ابن خازم پیشنهاد صلح کرد و تعهد کرد زنان سرخس را بدو تسلیم کند و از مردان صد تن مسلمان شوند. ابن خازم پذیرفت و دختر زادویه را که بخود اختصاص داده بود میثا نام داد. نیز گفته شده است که چون زاذویه خود را برای مسلمان شدن نامزد نکرد، عبداﷲبن خازم به خشم آمد و پیمان صلح را بشکست و شهر را بتصرف درآورد. (از فتوح البلدان بلاذری چ لیدن ص ٤٠٥).

زاذویه . [ ی َ] (اِخ ) رئیس خدمه و از رجال مقتدر زمان یزدگرد سوم بوده است . (ایران در زمان ساسانیان ص ٥٢٣ و ٥٢٢).