زبان چرب

زبان چرب . [ زَ چ َ ] (ص مرکب ) صاحب زبان نرم و ملایم . چرب سخن . نرم زبان : فریدون از آن نامداران خویش یکی را گرانمایه تر خواند پیش که بیداردل بود و پاکیزه مغز زبان چرب و شایسته ٔ کار نغز. فردوسی . جوان زبان چرب و شیرین سخن به از پیر نستوه گشته سخن . فردوسی . زبان چرب گویا و دل پردروغ بر مرد دانا نگیرد فروغ . فردوسی .

زبان چرب . [ زَ ن ِ چ َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گفتار شیرین مؤثر. (فرهنگ نظام ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی