زحمت بردن

زحمت بردن . [ زَ م َ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) رنج بردن . تحمل رنج و دشواری کردن : مشو تا توانی ز رحمت بری که زحمت برندت چو زحمت بری . (بوستان ). مسلم کسی را بود روزه داشت که درمانده ای را دهد نان و چاشت وگرنه چه حاجت که زحمت بری ز خود باز گیری و هم خود خوری . (بوستان ). کی بجانهای گرفتار، دلش خواهد سوخت یوسف مصر اگر زحمت زندان نبرد. صائب . رجوع به زحمت کشیدن، زحمت کش، زجر کشیدن، زجر بردن و رنجبر شود. ◄ رفع تصدیع. رفع مزاحمت کردن . زحمت کم کردن . کنایت از رفتن، خود را کنار کشیدن، بیکسوی شدن از حضور یا خانه ٔ کسی، ترک همراهی و رفاقت و یا ترک خانه ٔ کسی کردن، دست برداشتن و یا از میان رفتن و نابود شدن : گر زحمت تو برده ام، پنداشتی من مرده ام تو صافی و من درده ام، کی صاف دردی خوار شد. مولوی (از آنندراج ). وین پرده بگوی تا بیکبار زحمت ببرد ز پیش ایوان . سعدی . زمانی از سر این خسته پا کشیده بدار که میبریم از این آستانه زحمت خویش . امیر شاهی سبزواری (از آنندراج ). رجوع به زحمت، زحمت کم کردن و زحمت برگرفتن شود.