زمین در

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

زمین در. [ زَ دَ ] (نف مرکب ) شکافنده ٔ زمین : یکی جانور بد رونده ز جای به سینه زمین در به تن سنگسای . اسدی . رجوع به ماده ٔ بعد شود.