زنده کن

زنده کن . [ زِ دَ / دِ ک ُ ] (نف مرکب ) زنده گر. احیاکننده ٔ موتی . (آنندراج ). زنده کننده . احیاکننده . محیی . (فرهنگ فارسی معین ) : که زنده کن پاک جان من اوست بر آنم که روشن روان من اوست . فردوسی . از مدحتش که زنده کن دوستان اوست تا نفخ صور، صور دوم در دهان ماست . خاقانی . پدیدآور خلق عالم تویی تو میرانی و زنده کن هم تویی . نظامی . زمین زنده دار آسمان زنده کن جهانگیر دشمن پراکنده کن . نظامی . ♦ زنده کن آتش ؛ مشتعل سازنده ٔ آن . روشن کننده ٔ آتش : غازه کش چهره ٔ گلهای باغ زنده کن آتش دلها بداغ . میرزا طاهر وحید (از آنندراج ). ♦ زنده کن نام ؛ نام آورکننده . از گمنامی بیرون آورنده . نگهدارنده و حافظ نام کسی یا خانواده ای : منم ویژه، زنده کن نام اوی مبادا بجز نیک فرجام اوی . فردوسی .