زهی
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(زِ) (شب جم.) ۱- از ادات تحسین به معنای آفرین! ۲- از ادات تأسف به معنای افسوس!
(~.) (ص نسب.) ۱- حیوان آماده برای آبستن شدن. ۲- حیوان نو زاییده.
(~.) (ص نسب.) هر سازی که دارای زه باشد.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(زِ) (شب جم.) ۱- از ادات تحسین به معنای آفرین! ۲- از ادات تأسف به معنای افسوس!
(~.) (ص نسب.) ۱- حیوان آماده برای آبستن شدن. ۲- حیوان نو زاییده.
(~.) (ص نسب.) هر سازی که دارای زه باشد.