زوح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زوح . [ زَ ] (ع مص ) پراکنده کردن شتران . ◄ فراهم و گرد آوردن شتران . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).از لغات اضداد است . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ رفتن و دور شدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). ◄ زایل گردیدن . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).