سایه فکندن

سایه فکندن . [ ی َ / ی ِ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) پرتو افکندن : می بر ساعدش از ساتگنی سایه فکند گفتی از لاله پشیزستی بر ماهی شیم . معروفی بلخی . هر کجا طلعت خورشیدرخی سایه فکند بیدلی خسته کمربسته ٔ جوزا برخاست . سعدی . ◄ عنایت و توجه داشتن : چون همایم سایه ای بر سر فکن تا در اقبالت شوم نیک اختری . سعدی (طیبات ).