سایه نشین

سایه نشین . [ ی َ / ی ِ ن ِ ] (نف مرکب ) کنایه از کسی که تعب و محنت روزگار ندیده و نچشیده باشد. (برهان ) (آنندراج ). ◄ مستور. در پرده مانده . محجوب : ای مدنی برقع مکی نقاب سایه نشین چند بودآفتاب . نظامی . ◄ نازپرورده . خسته . کسی که از خستگی و کوفتگی در سایه آرمیده باشد : خورشید روم پرور ماه حبش نگار سایه نشین ساحت طوبی نشان اوست . خاقانی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی