سایه فکن

سایه فکن . [ ی َ / ی ِ ف َ / ف ِ ک َ ] (نف مرکب ) سایه انداز. سایه دهنده . سایه گستر : پراکنده گشت آن بزرگ انجمن همه شاد از آن سرو سایه فکن . فردوسی . توانم مگر پایگه ساختن بر شاخ آن سرو سایه فکن . فردوسی . سایه ٔ خویش هم نهان خواهم چون شود سرو دوست سایه فکن . خاقانی . کم مباش از درخت سایه فکن هر که سنگت زند ثمر بخشش . ابن یمین . رجوع به سایه افکندن و سایه فکندن شود.