سایه گه

سایه گه . [ ی َ گ َه ْ ](اِ مرکب ) سایه گاه . جائی که سایه باشد : بجم گفت کای خسته از رنج راه بدین سایه گه از چه کردی پناه . فردوسی . بخفت اندر آن سایه گه شهریار نهاده سرش مهربان بر کنار. فردوسی . ◄ پناه . حمایت . کنف : هر که در سایه گه دولت او گام نهاد کند از مسکن او حادثه ٔ چرخ حذر. سنایی . رجوع به سایه گاه شود.