سبتة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبتة. [ س َ ت َ ] (ع اِ) بز. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). گله ٔ بز. (ناظم الاطباء). ◄ زمانه ٔ دراز. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد).
سبتة. [ س َ ت َ ] (اِخ ) شهر مشهوری است از شهرهای مرکزی بلاد مغرب . لنگرگاهش بهترین لنگرگاهی است در ساحل درکه در یک قطعه ٔ خاکی واقع شده و درمقابل جزیره ٔ اندلس است . در طرف گذرگاه واقع شده و نهر مستحکم و استواری است مانند مهدیه که در افریقا واقع شده است . (معجم البلدان ). شهری است در مراکش . (ابن بطوطه ). شهری است نزدیک جبل الطارق . (ابن جبیر).شهر معروف سبتة واقع بر ساحل جنوبی مدیترانه محاذی جبل الطارق که بر ساحل شمالی تنگه ٔ معروف بهمین نام است واقع شده است . (حاشیه ٔ شدالازار ص ٤٧٤). رجوع به الحلل السندسیه ج ١ ص ٢٥، ٣٣، ٥٤، ٥٦، ٦٣، ٦٤، ٦٥، ٦٧، ٦٨، ٨١، ١٥٧، ١٨٤، ١٨٥، ٢٠٠، ٢١٨، ٢١٩، ٢٤٢، ٤٥٣ و ج ٢ ص ٢٥، ٣٦، ٩٠، ١٥٥، ٣١٤، ٣١٧، ٣١٩، ٣٢٨ شود.