سبریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبریت . [ س ِ ] (ع ص ) مرد درویش . (منتهی الارب ). مسکین محتاج . (اقرب الموارد). مرد درویش و تهیدست و گدا. ج، سباریت . (ناظم الاطباء). رجوع به سبرت و سبروت شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبریت . [ س ِ ] (ع ص ) مرد درویش . (منتهی الارب ). مسکین محتاج . (اقرب الموارد). مرد درویش و تهیدست و گدا. ج، سباریت . (ناظم الاطباء). رجوع به سبرت و سبروت شود.