ستاره فشان

ستاره فشان . [ س ِ رَ / رِ ف َ / ف ِ ] (نف مرکب ) کنایه از اشک فشان . (آنندراج ). ◄ گوهرزاد. گوهرریز : چرخ مرا وقت ثنای تو گفت تیر ملک نطق ستاره فشان . خاقانی . ◄ درخشان . تابان : چشمه ٔ خورشید را سراب شمارد هر که ببیند رخ ستاره فشانش . صائب (از آنندراج ).