ستایشگر

ستایشگر. [ س ِ ی ِ گ َ ] (ص مرکب ) آنکه کسی را بستاید. (آنندراج ). مادح : سخنوران و ستایشگران گیتی را همی نگردد جز بر مدیح خواجه زبان . فرخی . گمان برم که من اندر زمین همان شجرم شجر که دید ثناگستر و ستایشگر. فرخی . همه خوبی ّ و نکویی بود او را ز خدای وین رهی را که ستایشگر وخنیاگر اوست . فرخی .