ستوهیدن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستوهیدن . [ س ُ دَ ] (مص ) نفرت داشتن و بتنگ آمدن . (آنندراج ). بیزار بودن : سپهر گشتت دایه گریز از این دایه زمانه بودت مادر ستوه از این مادر. مسعودسعد.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستوهیدن . [ س ُ دَ ] (مص ) نفرت داشتن و بتنگ آمدن . (آنندراج ). بیزار بودن : سپهر گشتت دایه گریز از این دایه زمانه بودت مادر ستوه از این مادر. مسعودسعد.