ستوهی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستوهی . [ س ُ ] (حامص ) سیرآمدگی . ضجرت . بجان آمدگی . اذی . اذیت . (دستوراللغة). ◄ ترس . وحشت . (ولف ) : چوروز از شب آمد بکوشش ستوه ستوهی گرفته فرو شد بکوه . فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ١ ص ١٨٩). بزین پلنگ اندرون بد سوار ستوهی نیامَدْش از آن کارزار. فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج ٥ ص ١٢٢٢).