سر تابیدن

سر تابیدن . [ س َ دَ ] (مص مرکب ) نافرمانی کردن : برهمنان را چندانکه دید سر ببرید بریده به سر آن کز هدی بتابد سر. فرخی . گر نتابی سر ز دانش از تو تابد آفتاب وز سعادت ای پسر بر آسمان سایدت سر. ناصرخسرو. جوانا سر متاب از پند پیران که پند پیر از بخت جوان به . حافظ.