سر خود گرفتن

(سَ رِ خُ. گِ رِ تَ) (مص ل.) پیِ کار خود رفتن.<br>

(سَ رِ خُ. گِ رِ تَ) (مص ل.) پیِ کار خود رفتن.

سر خود گرفتن . [ س َ رِ خوَدْ / خُدْ گ ِ رِ ت َ ] (مص مرکب ) کنایه از بدر زدن و راه خانه گرفتن . (آنندراج ). به هوای دل خود رفتن . به فکر و اندیشه و کار خود بودن . از پی کار خود رفتن : مرد باش و سخره ٔ مردان مشو رو سر خود گیر و سرگردان مشو. مولوی . ما را ز خیال تو چه پروای شراب است خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است . حافظ. دختر رز چند روزی شد که از ما گم شده ست رفت تا گیرد سر خود هان و هان حاضر شوید. حافظ. سر خود گیر ز درگاه بهشت ای رضوان که درِ اهل کرم نیست به دربان محتاج . صائب . گفتی سر خود گیر و برو ازسر کویم این را به کسی گوی که پا داشته باشد. صائب .