سر فراختن

سر فراختن . [ س َ ف َ ت َ ] (مص مرکب ) سر افراختن . گردن کشیدن . برخاستن . بالا رفتن : سر فرازد چو نیزه هر مردی که میان جنگ را چو نیزه ببست . مسعودسعد. سرفکنده شدم چو دختر زاد بر فلک سر فراختم چو برفت . خاقانی . ◄ فخر کردن . بالیدن : سر برآوربه سر فراختنی در جهان خاص کن به تاختنی . نظامی .