سر کوفتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سر کوفتن .[ س َ ت َ ] (مص مرکب ) خرد کردن . له کردن : مار که آزرده شد سر کوفتن واجب آید. (مرزبان نامه ). بروی خاک می غلتید بسیار وز آن سر کوفتن پیچید چون مار. نظامی . مار را چون دم گسستی سر بباید کوفتن کار مار دم گسسته نیست کاری سرسری . سلمان ساوجی .